Nog steeds verkoop ik af en toe een boek, wel minder dan in het begin maar das wel logisch.
Het leukst is vooral de verschillende mensen die ik tot nu toe mee bereik, zoals hulpverleners, beleidsmakers, onderzoekers, junkies (zelfs een drugsdealer) en last but not least: jullie! Ook de reacties zijn super, de meest gehoorde reactie is dat de stijl van schrijven aanspreekt en daar ben ik best trots op! Hier zijn nog wat recensies:
Moeke:
Het boekje is geschreven in de ikvorm op een afstandelijke, niet medelijden vragende manier. Indruk maakte op mij vooral de hulpverlening die zo vreselijk vaak te kort schoot. In de eerste fase feitelijk een farce was die te veel in hokjes dacht. Er wordt duidelijk omschreven hoe de scene in 10 jaar veranderd was. De Flower Power mentaliteit was feitelijk een big business geworden. Ik denk dat ik het metadonprobleem wel begrijp, en dat heeft te maken denk ik met je ICopname. Ik wil niet te veel prijsgeven want ik vind gewoon dat men dit boekje moet kopen en lezen. Ik vind het professioneel dat je niet met sentimenten gooit. Kortom het is en blijft wat mij betreft een aanrader
Patrick:
ik ben al aardig op weg hoor met je boek echt wel interessant hoor om is wat meer van iemand te weten zodat het ook beter te begrijpen is!!
ik heb je boek uit!!! het was echt de moeite, ik snap het weer allemaal een beetje beter, groeten Patrick
Ton (hulpverlener Bouman)
Hij vind het afstandelijk geschreven en ook vind hij dat een stuk geschiedenis van de hulpverlening erin wordt weergegeven, waardoor hij het belangrijk vind dat beginnende hulpverleners het lezen. ( waar we nog wat mee gaan doen) Verder vind hij mijn taalgebruik pakkend en erg herkenbaar.
Gebruikster en auteur Liesbeth Vollemans kent de hulpverlening in Rotterdam van haver tot gort. In haar boek Junkie in de Rotterdamse Drug Scene geeft ze een beeld van 25 jaar drugscene. Ze beschrijft hoe de drugshulpverlening denkt vanuit haar eigen ivoren toren en geeft voorbeelden waaruit blijkt dat de hulpverlening niet openstaan voor zorg op maat, een enkele uitzondering daargelaten. Door de starheid van hulpverleners bevestigen ze het heersende beeld over druggebruikers. Volgens Vollemans draagt de drugshulpverlening zo bij aan de bestaande intolerantie tengenover druggebruikers. Maar gelukkig is Vollemans ook strijdlustig en neemt ze het heft meerde malen in eigen hand. Ze was actief in de Junkiebond, in de Pauluskerk en hielp bij het oprichten van de Basements in de havenstad. De stijl van Vollemans is recht door zee en past goed bij Rotterdam.
Illybilly:
ik vond het vooral een heel leerzaam boek het zou voor heel veel mensen goed zijn om het boek te lezen om zo wat meer te weten te komen over de wereld van de junks
